Seans sırasında ortaya çıkan duygu ve düşünceler kadar, terapist ile kurulan ilişki de sürecin önemli bir parçasıdır. Aktarım, kişinin geçmişteki önemli ilişkilerinden getirdiği duygusal deneyimleri, bugün terapistiyle kurduğu ilişkiye taşımasıdır. Bir başka deyişle danışan, farkında olmadan, terapistine yalnızca o an karşısında oturan bir kişi olarak değil; geçmişten tanıdık gelen bazı duyguları, beklentileri ve korkuları taşıyan biri olarak yaklaşabilir. Bu bazen çocuklukta ebeveyne duyulan hayranlığın tekrar yaşanması, bazen de öfke, kırgınlık ya da terk edilme kaygılarının terapiste yöneltilmesi şeklinde kendini gösterebilir.

Aktarım, çalışmaya bir “engel” değil, aksine çalışılması gereken bir deneyim olarak görülür. Çünkü kişi, bu duyguları yeniden yaşarken, aslında geçmişte tam olarak ne hissettiğini, neye ihtiyaç duyduğunu ve nasıl savunmalar geliştirdiğini daha yakından tanıma fırsatı bulur. Terapist, bu aktarımı fark ederek, onu anlamlandırmaya ve danışanın bu ilişkisel örüntüyü görebilmesine yardımcı olur.

Aktarım, bir tür tekrar gibidir — ama bu kez güvenli bir ortamda, birlikte bakılabilen bir tekrar. Bu tekrarlar sayesinde, kişi geçmişten gelen yükleri fark edip onlarla yeni bir ilişki kurmaya başlayabilir.